ODRUCH WYMIOTNY nie należy do przyjemnych, wie to każdy z nas. Pierwotnie związany jest z reakcja na zbyt dużą ilość pokarmu. Reguluje proces nasycenia i homeostazy w organizmie. Później może być spowodowany poprzez przejadanie się, nieprzyjemny zapach, widok czegoś nieestetycznego.

ODRUCH WYMIOTNY nie należy do przyjemnych, wie to każdy z nas. Pierwotnie związany jest z reakcja na zbyt dużą ilość pokarmu. Reguluje proces nasycenia i homeostazy w organizmie. Później może być spowodowany poprzez przejadanie się, nieprzyjemny zapach, widok czegoś nieestetycznego.
Pojawia się w 1. tygodniu życia jako reakcja na nadmierne spożycie mleka lub połykanie zbyt dużych ilości powietrza.
Trwa przez całe życie, zintegrowany zostaje od 1. do 1,5 roku życia.
Prawidłowości tego odruchu to: reakcja obronna organizmu, związana z przetrwaniem i zdrowiem, pomaga zachować granice nasycenia, funkcjonuje w koordynacji razem z odruchem oddychania, przełykania i żucia.
Niezintegrowany odruch powoduje:
– blokadę odruchu ssania i innych odruchów związanych z jedzeniem,
– blokuje poczucie zadowolenia z nasycenia,
– słabo informuje nas o stanie głodu i przesycenia,
– powoduje nieadekwatną, nadwrażliwą lub słabą reakcje procesów obronnych organizmu,
– blikuje stan spokoju i poczucia komfortu i radości.
Patologicznie działający odruch to:
– stały odruch wymiotny,
– patologiczne otwieranie ust,
– słaba reakcja przełykania,
– zaburzone oddychanie,
– refluks żołądkowo – przełykowy,
– zaburzone przełykanie, kąsanie, gryzienie, żucie
– brak poczucia głodu.
(Magdalena Lachowska – logopeda, neurologopeda, terapeuta wczesnej interwencji i wspomagania rozwoju małego dziecka tel.+48 512 079 772), www.stokrotka.org